از بهشت که بیرون آمد داراییش یک سیب بود سیبی که به وسوسه آنرا چیده بود ،

و مکافات این وسوسه هبوط بود .

فرشته ها گفتند : تو بی بهشت میمیری زمین جای تو نیست زمین همه ظلم و فساد است .

انسان گفت : اما من به خودم ظلم کرده ام زمین تاوان ظلم من است .

اگر خــدا چنین میخواهد پس زمین از بهشت بهتر است .

خــدا

گفت :

برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین میگذرد زمین آکنده از شر و خیر آکنده از حق و باطل ، از خطا و از صواب ، و اگر خیر و حق و صواب پیروز شود تو باز خواهی گشت و گر نه ....

فرشته ها گریستند .

امـــــا ، انسان نرفت . انسان نمیتوانست برود ، انسان بر درگاه بهشت وا مانده بود . میترسید و مردد بود

و  آنوقت خـــــدا چیزی به انسان داد .

چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه وا داشت .

انسان دستهایش را گشود و خـــدا به او (( اختیـــار )) داد .

خــــــدا  گفت : حال انتخاب کن زیرا تو برای انتخاب کردن آفریده شدی . برو و بهترین را برگزین که بهشت ، پاداش به گزیدن توست .

عقــــل و دل و هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد ، تا تو بهترین را برگزینی .

و آنگــــاه انسان زمین را انتخاب کرد ، رنج و نبرد و صبـــوری را .

 و این آغاز انسان بود .........