زخم ها و غصه های من جامه نیستند

تا از تنم در آورم،گوشه ای بگذارم

فریادهای مانده در گلو نیستند

تا از ته ِ وجود به صدا برآورم

زخم ها و غصه های من

همان بهتر که نگفتنی

همان بهتر که نهفتنی

باقی بمانند

زخم ها و غصه های من

گرچه مثل  زخم ها و غصه های مردم زمانه ام نیست

اما از زخم و غصه های مردم زمانه است

مردمی که کفشهایشان پاره است

درد می کند،نعره می کشد

از گذشته هایشان جز زخم و درد و غصه چیزی یادشان نمی آید!

از زمانی که حوا طعم غصه ی مرگِ هابیل را چشید

تا الان که بهانه برای گریستن زیاد است

من ولی تمام سلول های بودنم

لحظه های ساده ی حضور داشتنم

زخمی است

شیشه ی پنجره ی روح من

 تنه ی درختِ احساس ِ من

سد ِ محکم ِ دلم

برای شاد زیستن و آرام ماندنم

در تقابل با هر چه بدی است

ترک خورده،شکسته است

زخم های پوستی،غصه های ظاهری کجا؟

زخم های رفاقت ها،غصه های آشناهای باطنی کجا؟

قلمم چه گریان و تلخ اولین بار

حرفِ زخم،غصه را بر در خانه ی احساساتم حک کرد

احساساتِ دختری شاد و خوش خیال که...!

دلم خط خطی شد از خط های ناهموار و زشت

با هر خطی شکست و با هر مشق ِ شادی پیوند خورد

هی شکست و هی پیوند

چه مانده است دیگر؟!

دست سرنوشت خاکِ تنهای مرا با اشک گل کرد

با اشک بدرقه کرد

دفتر  ِ خط خطیه دل مرا هر روز

دستِ  زخمی تازه میزند ورق

این شعر را من نگفته ام

زخمی گفت،غصه ای شنید

قلم خط خطی کرد

من

تنها سکوت و نگاه

با خود نشسته ام

در خود شکسته ام

باز هم توقع ِ شاد بودن دارند ز من آدمها

خندیدن و پای کوبیدن،من؟!

من نمی خندم،پای نمی کوبم

زخمهایم،غصه هایم می خندند و شادند

چون هر دم از این باغ غمی می رسد!