نغمه درد

در منی و اينهمه زمن جدا

با منی و ديده ات بسوی غير

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوی غير

غرق غم دلم بسينه می طپد

با تو بی قرار و بی تو بی قرار

وای از آن دمی كه بی خبر زمن

بركشی تو رخت خويش ازين ديار

سايه توام بهر كجا روی

سر نهاده ام به زير پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا كه بر گزينمش بجای تو

شادی و غم منی بحيرتم

خواهم از تو ... در تو آورم پناه

موج وحشيم كه بی خبر ز خويش

گشته ام اسير جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم ... دريغ و درد

رشته وفا مگر گسستنی است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شكستنی است؟

ديدمت شبی بخواب و سرخوشم

وه ... مگر بخواب ها به بينمت

غنچه نيستی كه مست اشتياق

خيزم وز شاخه ها بچينمت

شعله می كشد به ظلمت شبم

آتش كبود ديدگان تو

ره مبند ... بلكه ره برم بشوق.

در سراچه غم نهان تو

گناه

گنه كردم گناهی پر ز لذت

كنار پيكری لرزان و مدهوش

خداوندا چه می دانم چه كردم

در آن خلوتگه تاريك و خاموش

در آن خلوتگه تاريك و خاموش

نگه كردم بچشم پر ز رازش

دلم در سينه بی تابانه لرزيد

ز خواهش های چشم پر نيازش

در آن خلوتگه تاريك و خاموش

پريشان در كنار او نشستم

لبش بر روی لب هايم هوس ريخت

زاندوه دل ديوانه رستم

فرو خواندم بگوشش قصه عشق:

ترا می خواهم ای جانانه من

ترا می خواهم ای آغوش جانبخش

ترا  ای عاشق ديوانه من

هوس در ديدگانش شعله افروخت

شراب سرخ در پيمانه رقصيد

تن من در میان بستر نرم

بروی سينه اش مستانه لرزيد

گنه كردم گناهی پر ز لذت

در آغوشی كه گرم و آتشين بود

گنه كردم میان بازوانی

كه داغ و كينه جوی و آهنين بود

غزل چشمهایت به دلم نشست

امروز مثنوی خداحافظی نگاهت را

ورق ورق مرور کردم

          احساس میکنم

قصیده بازگشت تو هنوز

بوی انتظار می دهد

راست می گویم.

من هرگز یک قدم جلوتر از آنجا که هستم را ندیده ام.

قلمم را دیده ام چنان که گویی بخشی از دست راست من است و کاغذ را.

من هرگز یک قدم جلوتر از آنجا که هستم را ندیده ام.

من ایتجا"من"را دیده ام-که اسیر زندان بزرگ نوشتن بوده است،همیشه ی خدا،که زندان را پذیرفته،باور کرده،اصل بودن پنداشته،به آن معتاد شده،و به تنها پنجره اش که بسیار بالاست دل خوش کرده...

و آن پنجره تویی عزیز!

آن پنجره،آن در،آن میله ها،و جمیع صداهایی که از دور دستها می آیند تا لحظه یی،پروانه وش،بر بوته ی ذهن من بنشینند،تویی...

این،می دانم مدح مطلوبی نیست

اما عین حقیقت است که تو گرفتار زندانی خویشی

این زندانی،اسیر تو نیست-

که ای کاش بود

در خدمت تو ،مرید تو، بنده ی تو...

و این همه دربند نوشتن نبود.

اما چه می توان کرد؟

تو تیماردار کسی هستی که هرگز نتوانست از خویشتن بیرون بیاید

و این،برای خوبترین و صبور ترین نیز آسان نیست.

میدانم.

اینک این نوشته ها

شاید باعث شود که در هوای تو قدمی زنم

در حضور تو زانو بزنم

سر در برابرت فروآورم

و بگویم:هر چه هستی همانی که می بایست باشی،و بیش از آنی،و بسیار بیش از آن.به لیاقت تقسیم نکردند،والا سهم من در این میان ،با این قلم و محو نوشتن بودن،سهم بسیار ناچیزی بود،شاید بهترین قلم دنیا،نه بهترین یاور...