اينها واگويه هاي دلم است وقتي که نيستي

ميداني مي خواهم بنويسم اما نميدانم از چه و چگونه.هميشه روزهاي با تو را تصوير کرده ام اما تجربه بي توبودن را ......................... تلخ است.حالا که نيستي تازه فاصله ها را ميفهمم.ميداني اين روزها که خالي از تو برايم ميگذرد،تازه دريافته ام همه اين سالها چقدر تنها زيسته ام.تازه فهميده ام هيچوقت نخواسته ام تنهايي ام را باور کنم حالا ديگر خسته ام.سنگيني غم اين روزها ميدانم که مرا ميشکند.کسي لبخندهايم را دزديده است.اه........حاصل اين همه روزهاي عمرم چه بود؟........... نميدانم آرامشم کجاست؟.................

ميبيني .همه دارائيم را گم کرده ام.نميدانم شايد کسي همه چيز را برده است بايد بروم.بايد چندي کوله بار تنهايي ام را بر دارم واز اينجا بروم.نميدانم تا کجا.تاکي.اما بايد بروم نيستي و حتي نميدانم هنوز اين سياهه ها را و مرا حوصله ميکني يا نه.اما مينويسم بيش از تو تکرار مکررات است براي دلم،تا آنروز که نفسهايم به خاموشي گرايد به اميد روزهاي گم شده خوشبختي

زبانشان را زميني ها نميدانستند
من ميدانستم ،اما...
سکوت تنها چاره ي من بود
سکوت و انتظار
تا بيايد مردي که آسمان بشناسدش
بداند ابر چيست
بداند اشک چيست
زبان ستاره ها را بفهمد
تا او معني کند چشمک ستاره ها را براي زمين

                           زندگی ام را

                           و تو بیا نگاه کن

که چه زشت به لحظه های بی تو بودن

میخندد!

شب قبل از مرگ است

هوا ابری و آسمان بارانی

امشب واژهها چه سخت به ذهن آبی ام تلمبار

میشوند!

شاید گلایه خواهد کرد

                          از نبود و نیامدنت

تو بگو

کدام شب را بی فکر من روز میکنی

کدام جادو لحظه هایت را پر کرد

که حتی نگاهی به تنهایی ام نمی کنی

روز مرگ من باز فرا خواهد رسید!

من اینجام،اینجا!

گور من اینجاست،مرا پیدا کن

هر که خواهی باش،   اما باش

وبرای روح مردهام،    مرحم باش

ای کاش همه فرصتها به گل سرخ ختم میشد.ایکاش مردم برای تولد یک حرف شادمانی میکردند.ایکاش من و تو در آسمان راه میرفتیم و از ماه نورانی تر میشدیم.آه!چه فرصتهای عزیزی را در جوی محله مان گم کردیم!چه صداهای قشنگی را هیچوقت نشیندم.چه دستهای گرمی را در صبحگاهان غربت نفشردم!چه سروها که به من سلام کردند و من سکوت کردم ! چه ستاره ها که به من نگاه کردند و من دیده از آنها برگرفتم.چه میتوان گفت از آن همه کلمه ای که در کناره ی صدای تو خاموش ماندند!از آن همه عاشقی که شیرین را نمیشناخت.از انهمه پایی که با کویر آشنا نبودند و از آن همه دستی که به تیشه ی فرهاد نرسیدند.

ایکاش همه نفسها به تو میرسید و همه اشکها از نام تو سرچشمه میگرفت و همه خنده ها با یاد تو طنین میافکند.ایکاش من بی اندوه تو بسر نمیبردم.ایکاش من بی لبخند تو شب را به صبح نمیرساندم.

آه!چه روزها که در پی تو همه کوهها را پشت سر گذاشتم.وچه شبها که در فراق تو به ماه خیره شدم.

وقتی به ماه نگاه میکنی مرا به یاد آور !وقتی ستاره ها را در ایوان تاریک خانه ات میشماری،نام مرا زمزمه کن.من آن کودک دیروزم که در حیاط مهربانی تو هفت سنگ بازی میکرد و دریا را بیشتر از صخره ها دوست داشت وبه همه پرستوها احترام میگذاشت و قلبش پر از شقایق بود.

از من مخواه که احساسم را لابلای کتابهایم پنهان کنم.کاغذ پاره های سپید من امشب دگرگون اند.صدایم به صدای خفیف برگهایی که آخرین سرود زندگی را زیر پای رهگذران زمزمه میکنند گره میخورد کاش مثل همه میشد،می آمدی و قطعه ای از ماه را با خود می آوردی آخر نگاه تو و رایحه حرفهای تو به من عمری دوباره میبخشد.

از اینکه هفت کلید هفت دروازه بهشت را از دست بدهم نگران نیستم ،بلکه محروم بودن از دیدار تو مرا دچار ترسی بی پایان میکند.سر کش ترین آرزوهایم وقتی تو را می بینند رام میشوند.اگر اشاره کنی اهرام ثلاثه مصر را بر دوشم میگذارم و کنار برده های فراموش شده رنج میبرم و زخم شمشیر را به جان میخرم.

صدای تو کلید همه ی دروازه های ابری است.کنار من بنشین و حرف بزن تا هیچ دروازه ای بسته نماند.میخواهم خودم را از همه ی کلمه ها بتکانم اما آیا شور و شوق کودکانه من که در فضا معلق مانده ،میتواند احساسم را به تو بگوید؟

به چشمانت قسم پیش از خلقت پرندگان هر روز دلم به سوی تو پرواز میکرد تا خورشیدهای تازه راببیند.

دستهایم فرد شده،

چشمهایم فرد شده،

قلبم فرد شده،

به گمانم همه ی هستی من یک فرد شده...

امروز میخوام درباره نظراتی که دوستان برام ارسال کردند ،صحبت کنم.امیدوارم بیان و بخونند و جوابشون را بگیرند.

اول اینکه پریا جون اومده بود بعد از یک عالمه تعریف برام نوشته بود که تو هم مثل همه ی ما دیوونه ای.من این را قبول ندارم.ما هیچ کدوم دیوونه نیستیم.اگه دیوونه بودیم تلاش نمیکردیم دلتنگی هامون را باهم قسمت کنیم.ما اگه دیوونه بودیم هیچ وقت با غصه هامون گریه نمیکردیم و به شادی های گذرا نمیخندیدیم.

دوم اینکه یه خانومی به اسم دلارام با یه فکر بچه گانه ازم پرسیده بود که تو یا عشقت کدومتون متولد سال ۱۳۶۴وکدومتون متولد سال۱۳۷۲ هستید من نمیدونم که از چه فلسفه ای به این نتیجه رسیده بود؟دیگه اینکه نه من متولد ۶۴هستم و نه عشقی دارم که بخواد متولد سالی باشه.شاید بخاطر آدرس وبم این فکرو داره ولی این آدرس یه چیزه کاملا تصادفیه.

قربون همهتون سالومه.

تكيه به شونه هام نكن... من از تو افتاده ترم.... ما كه به هم نميرسيم... بسه ديگه! بذار برم..... كي گفته بود به جرم عشق؟ يه عمري پرپرت كنم... يه گوشه اي كنج قفس... چادر غم سرت كنم.... من نه قلندر ميشمو.... نه قهرمان قصه ها.... نه برده ء حلقه به گوش.... نه مثل اون فرشته ها... من عاشقم...همينو بس! غصه نداره...بي كسيم! قشنگيه قسمت ماست! كه ما به هم نميرسيم

با من قهر نکن تو را قسم به اطلسيهاي غمگين

اگر از همه دنیا یک مداد و یک دفتر به من بدهند راضی ام. می خواهم تا زمانی که کوه ها ریگ می شوند و زمین و دریاها از هم می شکافند و آسمان پایین می افتد و اسرافیل در صورش می دمد بنویسم و بنویسم و بنویسم.

با کلمات می شود به همه چیز رسید. می شود پاییز را صبح زود سوار قطار کرد و به سفری بی بازگشت فرستاد. می شود از تابستان قایقی برای تو قرض گرفت. می شود دره های دور افتاده را به آسمان برد و در اعماق اقیانوسها برای ماهی های دلتنگ مرثیه خواند. می شود ار بهار هزاران گوشواره سبز برای دخترکان غریب ساخت. می شود صدای خود را به یک شکوفه سیب پیوند زد. می شود برای اشکهای تو زیباترین دستمال را دوخت. می شود...

می خواهم بنویسم و بنویسم و بنویسم. چندان که جز کلمه ای روشن هیچ چیز از من باقی نماند....