دلم از این همه تکرار گرفته است. دفترهای تکراری. نفسهای تکراری. شوقهای تکراری. گریه های تکراری. خشمها. مهرها. شادیها و غمهای تکراری.

ای ساعتهای پر شتاب مرا کجا می برید؟ چه خبر بکری برایم دارید؟تا کجا باید با شما بیایم؟ بس است. خسته ام. بگذارید دلم را در گوشه آسمانی دیگر بیاویزم.  بگذارید کمی بایستم تا دنیا از بالای سرم رد شود!

چقدر از این پنجره درهم و برهم به سالهای رو به رو خیره شوم؟ چقدر پلکهایم را به زحمت باز نگه دارم؟ چقدر فردایی را که نیامده است  در آغوش بگیرم؟

چرا کسی به خانه من نمی آید؟ کسی که بهانه ای شگفت برای گریه کردن به من بیاموزد. چرا کسی قطره ای باران برایم نمی آورد؟ چرا کسی تپش سراسیمه قلبم را نمی بیند؟چرا کسی پروانه هایی را که در کودکی گم کرده ام به من نشان نمی دهد؟

ای میوه هایی که هر زمستان می روید و هر تابستان می آیید. تنهایم بگذارید! من میوه ای دیگر می خواهم. میوه ای که هیچ کس از آن نچشیده باشد. من به دنبال پرنده ای تازه ام. آواز همه بلبلان تکراریست. بالهای همه طوطیان غبار آلوده است.

از این همه تکرار می گریزم. به کجا؟ نمی دانم. شاید یه جایی که اشیا و آدمها در آنجا هرگز فرسوده نمی شوند و چین نمی خورند. جایی که خورشید فقط از مشرق طلوع نمی کند. جایی که درختان آواز می خوانند. پرندگان جاری می شوند و سنگ ریزه ها می رقصند. جایی که فردا به رنگ دیروز است و دیروز به رنگ امسال و امسال به رنگ پس فردا که من نیستم.

من گاهی از خودم می گریزم و فراموش می کنم به قلبم صبح به خیر بگویم. من گاهی راه خانه روحم را گم می کنم. گاهی تا صبح در خیابانهای تشویش پرسه می زنم. گاهی هیچ چیز را نمی بینم. نه گلهای خوشبوی پامچال را و نه باغهای رنگین خیال را. گاهی هیچ چیز را نمی شنوم. نه صدای مهر آمیز شما را و نه موسیقی خوش چراغها و میوه ها را.

یاران مهربان عشق را به من بیاموزید! عشق را نشانم بدهید! عشق شبیه چشمهای شیرین است یا پیچکهایی که هر ساعت به سوی خدا قد می کشند؟

به دلم بگویید چگونه او را دوست داشته باشد. به لبم بگویید چگونه نامش را تلفظ کند. به من بیاموزید که چگونه از لابه لای باران او را صدا کنم. اگر دلتان خواست چشمهایم را با چشمهای یک پروانه عوض کنید. قلبم را بگیرید و قلب یک قناری را به من بدهید. کمکم کنید تا عاشق بشوم.

من زندانبان عاطفه های خویشم و سالهاست که آنها را در سیاهچال جانم محبوس کرده ام. دلم برای اشکهایم تنگ شده است. می خواهم یک شب با غمهایم تنها باشم. از سکونت در این کوچه تاریک و بن بست که هیچ معشوقه ای از آن گذر نکرده است خسته شده ام. بی قراری را به من بیاموزید . به من بگویید که چگونه دلم برای او تند تر بتپد.

دوستان با صفا! سپیدترین کبوتر را برایم بیاورید تا پیغامم را بر پایش ببندم و به سوی او پرواز دهم:

ای خدایی که واژه ها را آفریدی و به درختان توفیق دادی که مداد بشوند به کاغذها همنشینی با شعر ها را عطا فرمودی!

ای خدایی که برای خوشبختی دریاها باران را دمادم فرو فرستادی و به خاطر گل روی خورشید به کوه ها گفتی هرگز راه نروند!

یک روز دروازه های ابدیت را به روی من باز کن . بگذار دمی در کوچه های بهشت بیاسایم!

ای خدایی که سراغت را از شمعها می توان گرفت و ستاره ها به شوق تو می درخشند!

ای خدایی که همه آلاله ها تو را می خوانند و همه جاده ها دوست دارند به تو ختم شوند!

روح مرا مثل پر پروانه ها زیبا کن و مرا در میان گرگهای نفس و گناه تنها مگذار!

ای خدایی که از تمام باغها زیباتری و زیبایی آفرینه ها را دوست داری!

ای خدایی که گلها را همسایه دائمی من قرار دادی تا روزهای خوشبوی ازل را فراموش نکنم!

ای خدایی که هر روز و هر شب پشت پلکهایم می آیی و چشمهایم را با خود به ملکوت می بری!

دلم را مالامال از عشق آینه ها کن و ابرهای مسافر را به سوی باغچه ام بفرست!

از چه بنویسم؟ از آسمانی که در حال عبور است یا از دلی که سوت و کور است؟ از زمین بنویسم یا از زمان یا از یک نگاه مهربان؟ از خاطراتی که با تو در باران خیس شد یا از غزلهایی که هیچ وقت سروده نشد؟

از چه بنویسم؟ از نامه ای که هرگز به سویت نفرستادم یا از ترانه ای که هرگز برایت نسرودم؟ از چتری که هرگز زیر آن نایستادیم یا از بدرودی که هرگز آن را بر زبان نیاوردیم؟

من عاشق خیابانی هستم که قسمت نشد با هم در آن قدم بزنیم. من دلبسته درختی هستم که فرصت نشد اسممان را رویش حک کنیم. من منتظر پنجره ای هستم که عطر تو را دوباره به من نشان دهد. من دیوانه ساقه های یک اقاقیا هستم که اولین بار در خواب سپید تو رویید.

ای عشق ناگزیر! اگر قرار باشد بنویسم باید در همه سطرهای دفترم حضور داشته باشی. نفسهای تو می تواند برگ برگ دفترم را از پاییز پاک کند.

من بی قرار حرفهای ناب توام. حرفهایی که هزاران سال دیگر در یک بعد از ظهر آفتابی با من خواهی گفت. من از اولین روز آفرینش چشم به راه نگاه جذاب توام. کی مرا می بینی؟؟!!!

می روی تا با نبودن عشق را پرپر کنی

آن  همه گفتی نگاهم با نگاهت زنده است

من نباشم می توانی روزها را سر کنی؟

در نبودت گریه کردم

اینکه احساس کنی اینکه شور گریه ام را حس کنی

 باور کنی سبز درعشقت شدم

کم کم تو دانستی ولی عاقبت میخواستی درقلب من خنجرکنی

بعد تو در سینه نامت می شود یک خاطره

کاش میشد قصه عشق مرا باورکنی

بغضم شکست،بامن چيزدگربگوئيد

ازقصه های خوب وبی دردسربگوئيد

بامن دگرمگوئيدازروزهای هجران

ازوصل عاشقان دروقت سحر بگوئيد

ديگربس است گفتن ازگريه شبانه

ازلحظه های ناب وشيرين تربگوئيد

آهی دگرنمانده سودای ناله سازم

ازناله ای که داردبردل اثر،بگوئيد

درآسمان چشمم ديگرستاره ای نيست

ازشهرروشنی، ازشمس وقمربگوئيد

اصلا به من چه مربوط.....ازهرچه دوست داريد

ازعاشقی که مانده بی همسفربگوئيد

بغضم شکست....آری....ازفرط بيقراری

ازمن اگرکسی هست ديوانه تر، بگوئيد

خلقها   همه عاشق   ،  دستها  همه  آغوش

درتحیراز چشمت   من  نه  لب   فروبستم

دیده ام جهانی را   در فروغ   تو  خاموش

تا که عطرلبخندت   درسکوت شب  پیچید

در نسیم شب بوها  مانده ام  سرا پا  گوش

چون  به کوی  مستانت  هر شبم   گذر افتد

می رسد زهرسویی  بازبانگ   نوشا نوش

مانده ام زخودغافل زین فراق و این مشکل

داغ عشق تو در دل ،  بارهجرتو  بر دوش

دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند .

و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

خداوندا کسی پشت پرچینی نگاهم کرد

نگاهم کرد و با افسون چشمش سر براهم کرد

پریشان موی شبهای زمستانم چه میگوید

که با لالای حزن انگیز پوچی ،غرق آهم کرد

نگاهم کرد و مکثی کرد و معنایی به چشمم داد

و بعد از آن برایم سفره ای از غم فراهم کزد

سفر،غربت،اسیری،در به در بودن چه میگویم

که تنها شوق ماندن در کنارت بی پناهم کرد

من امشب از کنارت می روم این را یقین دارم

فراموشم مکن،من هم فراموشت نخواهم کرد...

سوگند به شبنمهایی که پیش از بیدار شدن خورشید به دنیا مایند و به گلهایی که خوشبوتر از همه ی خاطره های زمین هستند،از عشق گفتن و نوشتن آسان نیست.عشق کوچه ایست که آهنگ اشتیاق قلبها را در آن میتوان شنید.عشق افقی است آبی که نگاه بارانی عاشقان به آن دوخته شده است.عشق نفسهای کودکی شادمان است که از غصه های ریز و درشت عالم چیزی نمیداند.تو از عشق چه میدانی؟اولین بار عشق را در کجا دیدی؟چه وقت با او حرف زدی؟چه کسی به تو گفت عشق چه رنگی است؟عشق گاهی به رنگ آسمان است و گاهی به رنگ پرهای پرستویی که به دنبال آشیان میگردد و گاهی دیگر به رنگ آرزوهایی که در قلبهامان پنهان کرده ایم.من از عشق وضو میسازم.من با عشق نماز میخوانم.من در عشق غرق میشوم.من بی عشق در کنج قفسی که میله هایش از حسرت است میپوسم.من بی عشق میمیرم.با عشق میتوان حرف زد.با عشق میتوان راه رفت.با عشق میتوان گریه کرد.با عشق میتوان همه ی دیوارها را برداشت و به جای آن پنجره کاشت.سوگند به چشمهای تو که همیشه بیدارند،بزرگترین درس  هستی جز این دو حرف نیست:بی عشق نمیتوان زیست.

نگفتن از تو برایم سخت است

آن سان که ندیدنت سخت تر

باید مو به مو مدحت گفت

پابلو هم این را می داند

دوری ات برای شاملو هم

" آزمون تلخ زنده به گوری است"

اما من

نیستی خودم را

در دوری از تو می بینم

نفسهایم به شماره می افتند

وقتی صدای قدم هایت را می شنوم

 که آهسته از من دور می شوند

خیره به قلب خود می نگرم

زیر و رو می کنم قلبم را

برای پیدا کردن جای پایی از تو!

غروب

و باز عطر دلتنگی

چشمان خیسم را می بندم

دانه های تسبیح   مهر  سجاده

غروب

من و تو

زیر ستاره باران آسمان

خواب یک ستاره

یک نور

غروب

چشمان تو

اولین ستاره ها در آسمان

...

صورت آسمان سرخ است

مثل گونه های من

آسمان شب سیاه است

مثل چشم های تو

غروب

و یک دل که می خواهد ببارد

غروب بهانه ی خوبی است برای دلتنگی !

گناهش این بود که خدا را در او دید

گناهش این بود که خدا را معشوق ،و در معشوق دید:

"من خدا را در او دیدم"

او همه حرفش از عشق بود،

و گناهش این بود که با همه ی علم ندانست که در چنان وانفسایی،معشوق که خود عاشق نباشد،قدر این عشق به جا نتواند آرد

عشق چیره بر وجود عاشق است و نه الزاما بر معشوق.

تفریق،میان معشوق و عشق و عاشق شدنی است،اما میان عاشق و عشق محال است

معشوق می تواند عاشق باشد یا نباشد،میتواند حتی خبری اش از عاشق نباشد

گناهش این بود که ندانست خدا معشوق نمیتواند بود.ندانست که منزلت عاشق بسی برتر از معشوق است و لذت عاشقی بسی بیشتر.

رهگذر ،پاییز است.صفا آوردی...لحظه ای داخل کلبه بمان که هوا بارانی است

بیرنگ تر از آنم که بی رنگ بمیرم،از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم،من آمده بودم که تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم،تقصیر کسی نیست که این گونه غریبم،شاید که خدا خواست که تنها بمیرم.

مرا ببخش برای عشق صادقانه ‌ام . . .

                مرا ببخش برای حسّ بچه ‌گانه ‌ام . . .

                              مرا ببخش برای نگاه عاشقانه ‌ام  . . .

آری مشکل از من بود ،

                  کودکی از من ، سادگی از من ،

                                باشد ، همه ی تقصيرها با من . . .