.

نمی بخشمت بخاطر تمام خندهایی که از صورتم گرفتی به خاطر تمام غم هایی که به صورتم نشاندی نمی بخشمت بخاطر دلی که برایم شکاندی نمی بخشمت بخاطر زخمی که بر وجودم نشاندی بخاطر نمکی که بر زخمم گذاشتی و می بخشمت بخاطر عشقی که بر قلبم هک کردی هنوزم عاشقتم به خدا قسم که می تونم منجی دل تو باشم.

برای آنکس که عاشقانه دوستش دارم.

عزیز دل میان یگانگی و بیگانگی هزار خانه است .آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد.کسانی هستند که ما به ایشان سلام میگوییم و یا ایشان به ما.آنها با ما گرد یک میز مینشینند چای میخورند ،میگویند و میخندند "شما"را به "تو"و "تو"را به "هیچ"بدل میکنند.آنها میخواهند که تلقین کنندگان صمیمیت باشند.مینشینند تا بنای"تو"فرو بریزد.مینشینند تا روز اندوه بزرگ.آنگاه فرا رسنره ی نجات بخش هستندآنچه بخواهی برای تو میاورند،حتی اگر زبان تو آن را نخواسته باشدوسوگند میخورند که در راه مهر ،مرگ،چون نوشیدن یک فنجان چای سرد ،کم رنج است.تو را نگین میکنند در میان حلقه ی گذشته هایشان .جامه هایشان را می فروشند تا برای روز تولدت دسته گلی بیاورند-و در دفتر یاد بودهایشان خواهند نوشت.زمانی فداکاری و اندرزهایشان چون زرورقی افسانه ای،ضربه های تند طوفان را تحمل میکند:آن طوفان که تو را-در میان گرفته است.آنه به مرگ و روزنامه ها می اندیشند .بر فراز گردابی که تو واپسین لحظه ها را در آن احساس میکنی میچرخند و فریاد میزنند:من!من!من!من!باید ایشان را در آن لحظه ی درد ناک باز شناسی.باید که وجودت در میان توده ی مواج و جوشان سپاس معدوم شود.باید که در گلدان کوچک دیدگان تو باغ بی پایان "هرگز از یاد نخواهم برد"بروید.آنگاه دستی تو را از فنا خواهد خرید :دستی که فریاد میکشد :من!من!من!و نگاهی که تکرار میکند:من!من!من!

اين است آن امانتي كه در دوش آدم سنگيني مي كند

و اين است آن پيماني كه در نخستين بامداد خلقت با خدا بستيم

و خلافت او را در كوير زمين تعهد كرديم.

ما براي همين هبوط كرديم

 و اين چنين است كه به سوي او باز مي گرديم.

انسان بيش از زندگي است.

 آنجا كه هستي پايان مي يابد او ادامه پيدا مي كند.

تورا گم کرده ام امروز ...

وحالا لحظه هاي من ...

گرفتار سکوتي سرد وسنگينند...

وچشمانم...

که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ...

نمي داني چه غمگينند ...

چراغ روشن شب بود ...

برايم چشم هاي تو.. .

نمي دانم چه خواهد شد....

پر از دلشوره ام...

 بي تاب ودلگيرم....

کجا ماندي که من بي تو هزاران بار

در هر لحظه مي ميرم

*********

گفتم اگر بیایی

خوابم را با تو قسمت می کنم

نیامدی و دیگر خواب هم نمی بینم

دل غمگین من اینگونه نباید نالید

تو همانی که فرشته به پرت می بالید

تو خطا کرده ای و چوب خطایت دیدی

آنکه روزی به تو بالید کنون می نالید

نفرین به تو ای دل که هر کس به طریقی

با عشق به تو مهر جفاکاری زد

هرکس به طریقی به تو دل بست و تو را برد

اما به تو آن تیر خطا کاری زد

همیشه وقتی کسی رو خیلی دوست داری

اون تو رو دوست نداره ؟!

وقتی کسی تو رو خیلی دوست داره

تو اونو دوست نداری ؟!

اما . . .

وقتی تو کسی رو دوست داری و اونم تورو خیلی دوست داره

هیچوقت به همدیگه نمیرسین ؟!

آخه . . این قانون زندگیه . . . . .

منم تنها ترين تنهاي دنيا

 - تا وقتي      تا مريض نشي كسي برات گل نمياره

                                     ما اگر ز خاطر خدا نرفته ايم، پس چرا به داد ما نمي رسد؟

                                ما صداي گريه مان به آسمان رسيد، از خدا چرا صدا نمي رسد؟

                         بگذريم ازين ترانه هاي درد، بگذريم ازين فسانه هاي تلخ ، بگذر از من اي ستاره شب

                       گذشت.... قصه سياه مردم زمين، بسته راه خواب ناز تو.

                 مي گريزد از فغان سرد من گوش از ترانه بي نياز تو.

            اي که دست من به دامن تو نمي رسد؛ اشک من به دامن تو نمي چکد!

     با نسم دلکش سحر، چشم خسته تو بسته مي شود

   بي تو در حصار اين شب سياه

عقده هاي گريه شبانه ام، در گلو شکسته مي شود

انگار آهنگی نداره بی تو این قلب شکستم...

عشق من جنس هوس نیست رنگ خاطرات تلخ...

قصه های پر غباری که روشون چشمامو بستم...

دو باره دقیقه هارو کندو آهسته می بینم دو باره چشم خدارو رو خودم بسته میبینم

تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها میذرم...

رو به آدما می خندم تو سیاهی ها می بارم...

توی یه جاده برفی پی انتها می گردم...

توی این رویای آبی هنوزم اسیر دردم...

آخه دنیا تو چشام رنگشو باخته...

آخه یک جنس غریبه آسمون منو ساخته...

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم

به همان سایه ،همان وهم،همان تصویری

که سراغش ز غزلهای خودم میگیری

به تبسم،به تکلم،به دل آرایی تو

به خموشی،به تماشا،به شکیبایی تو

به نفسهای تو در سایه سنگین سکوت

یه سخنهای تو با لهجه ی زیبای سکوت

به تو آری به تو یعنی به همان منظر دور

به همان سبز صمیمی،به همان باغ بلور

به همان زل زدن از فاصله ی دور بهم

یعنی آن شیوه ی فهماندن منظور بهم

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یکنفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش

میتوان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

یکنفر ساده چنان ساده که از سادگیش

میتوان یک شبه پی برد به دل دادگیش

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی دیدار من است

یکنفر مثل خودم عاشق دیدار من است

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

آه بیرنگتر از آیینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اگر آن شبح هر شبه تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آیینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آیینه پوش

عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش.

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

همه آنچه كه مانده است

به كودكي كه ديوانه وار

دنبال ِ پروانه هاي ِ بهاري مي دويد

از سفيد

            آبي

                  زرد

                       قهوه اي

                                    . . .

و وقتي با ظرافت

دو بال ِ پروانه را

با دو انگشت مي گرفت

از شوق ِ نفوذ ِ پروانه داغ مي شد

و وقتي

با نگاهي هنوز تشنه

رهايشان مي كرد

حسرت ِ امتداد ِ رنگ ها

در سرانگشتان مي ماند و

                                       اندوه ِ نگاه

در گمگشت ِ پروانه در فضا ...

همه ي ِ آنچه كه مانده است

به دختري كه نوجوان

و سپس كودك شد

تا هم دست ِ كودك ِ من شود

براي ِ گردشي نامحدود

در طبيعت ِ كودكي

                            دنبال ِ پروانه ها

كه ناگهان

كودك ِ من

پروانه اي شد

                     به رنگ ِ سرخ

و در آبي ِ فضا

                     رنگ ِ سياه ِ دخترك

سرگشته شد

و جهان

          در تيرگي فرو رفت

تقديم مي كنم

همه ي ِ آنچه را كه مانده است

تا چشم باز كني

و در هر آبي

يك سرخ

             سرخ

                     سرخ

ببيني!

دیدی ای غمگین تر از من

بعد از آن دیر آشنایی

آمدی خواندی برایم

                                           قصه تلخ جدایی

مانده ام سر در گریبان

بی تو در شب های غمگین

بی تو باشد همدم من

یاد پیمان های دیرین

آن گل سرخی که دادی

در سکوت خانه پژمرد

آتش عشق و محبت

در خزان سینه افسرد

اکنون نشسته در نگاهم

تصویر پر غرورچشمت

یک دم نمی رود از یادم

چشمه های پر نور چشمت

نمی دانید واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی سیاهی چادرم دل مرد هایی که چشمشان به دنبال خوشرنگ ترین زن هاست را می زند.

 نمی دانید چقدر لذت بخش است وقتی وارد مغازه ای می شوم ومی پرسم " آقا اینا قیمتش چنده ؟ " و فروشنده جوابم را نمی دهد ، دوباره می پرسم  "آقا اینا چنده ؟ " فروشنده که محو موهای مش کرده زن دیگریست و حالش دگرگون است ، من را اصلاَ نمی بیند. باز هم سوالم بی جواب می ماند و من خوشحال از مغازه کذائی بیرون می آیم.

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی مردهائی که به خیابان می آیند تا لذت ببرند به تو ذره ای محل نمی دهند.

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی شاد و سرخوش در خیابان قدم

 می زنید در حالیکه دغدغه اینرا ندارید که شاید گوشه ای از زیبا ئی هاتان پاک شده باشد و مجبور نیستید خود را با دلهره به نزدیک ترین محل امن برسانید تا هر چه زودتر زیبائی خود را کنترل کنید ، زیبائی از دست رفته تان را به صورتتان باز گردانید و خود را جبران کنید.

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی در خیابان ودانشگاه و... راه می روید و صد قافله دل کثیف همره تو نیست .

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی  جولانگاه نظر های نا پاک و افکار پلید مردان شهرتان نیستید.

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی کرم قلاب ماهی گیری شیطان نیستید برای به دام انداختن مردان شهر.

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی می بینی که می توانی اطاعت خدایت کنی نه هوایت .

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد وقتی در خیابان راه می روید در حالیکه یک عروسک متحرک نیستید ، یک انسان رهگذرید.

نمی دانید. واقعاً نمی دانید چه لذتی دارد این حجاب .....

خدایا لذتم مدام باد.

                سخن از «غيبت»، حديث «جستجو» است.

                سخن از «انتظار»، روايت «حركت و پويايى» است.

                سخن از «ظهور»، بحث از «اشتياق رهايى» است.

                «شوق رهايى»، «حركت» مى آفريند، و نتيجه «جستجو»، حصول «هدايت» است.

                «شيعه بودن» با جمود و سكون سازگار نيست. «شيعه» يعنى «پيرو» و لازمه «پيروى» جهت گيرى «رفتار و روش»، و شكل گيرى «سلوك و عمل» است.

                «شيعه مهدى (عليه السلام)» بودن، با گمراهى و بى تفاوتى در برابر انحرافات نمى سازد.

                و «انتظار ظهور» داشتن، با ماندن در تاريكى ها و تسليم در برابر وضع موجود قابل جمع نيست.

چشمانم برای تو بارید و تو نبودی

ان یادگاری زیبا برگ گل سرخ

تصویر اسم زیبای تو بود تو نبودی

چشمانم تمنای نگاه تو میکرد

در اتش عشقِ تو بود و تو نبودی

ان قامت رعنا که سفر کرد

دلم تنها در حسرت دیدار تو بود و تو نبودی